Het beursleven van een hostess

25 feb

Het maakt niet uit hoeveel jaren aan werken op beurzen zich opstapelen, ik blijf me verbazen over de bron aan levenservaring die bij elke nieuwe boeking aangevuld wordt. Een aantal met de tijd verkregen ondervindingen die iedere doorgewinterde hostess herkent:

 

  1. Het instant verkrijgen van schijnbaar diepgaande expertise over de meest random informatie

Je hoogstwaarschijnlijk tot dusver beperkte kennis van het vakjargon binnen een bepaalde nichemarkt schiet binnen enkele dagen loodrecht omhoog. Op beursdag 1 kan je de eerste standbezoeker meestal slechts voorzien van een pijnlijke stilte en een blik alsof je water ziet branden als reactie op een ellenlange technische vraag die hij net zo goed in het Mandarijns had kunnen stellen. Aan het eind van de week hoor je jezelf op dezelfde vraag echter met een stalen gezicht “Jazeker meneer, onze vooruitstrevende informatiebeheerstrategie voor Embedded Analytics biedt gegarandeerd een optimale primaire storage voor 1 GB RAM en 60 GB SSD. Additioneel nog 1 TB traffic voor de liefhebber. Wilt u een koekje bij de koffie?” antwoorden. Dat je minimaal de helft van je net uitgesproken woorden vermoedelijk niet kunt spellen en je bij benadering geen benul hebt wat je de beste man net aan zijn verstand hebt gepeuterd is bijzaak.

 

  1. Een maximale groei van je vooruitziende blik omtrent kleding

Je leert bijvoorbeeld snel af om die iets dikkere panty ‘voor de zekerheid’ te vergeten bij de constatering dat je toch al niet bijster verhullende AutoRAI-jurkje met de dag anderhalve centimeter krimpt in de stomerij (voor de onwetende lezer: dit evenement duurt 10 dagen. Do the math). Ook het geniale idee om vlak voordat je jezelf in je strapless jurkje hijst nog even wat vitamine D op een zonovergoten terrasje mee te pikken met je buitenproportioneel grote River Island statement necklace om je hals ontwen je gauw als dit een charmante, grauwgroene en onuitwisbare metaalafdruk tot gevolg heeft, wat je zorgvuldig gestylede look een enigszins schmutzig Shrek-tintje geeft. Met andere woorden: enige mate van vooruitplannen is een must.

 

  1. Het overwinnen van je angsten

Hoewel een weekje een stand bemannen in eerste instantie niet per se als benauwende aangelegenheid bij uitstek wordt beschouwd, weten dames die ooit gratis hapjes/bier/weinig nuttige frutsels hebben uitgedeeld wel beter. Ik heb nerveuze momenten in mijn leven meegemaakt. Zoals tijdens mijn eerste bungeejump in Noord-Thailand, waar ik na het bevestigen van de ketens om mijn enkels concludeerde dat de kwaliteit en textuur van het haarelastiekje om mijn pols niet onderdeden voor die van het ielige koordje aan mijn benen dat het verschil tussen leven of dood voor me moest gaan betekenen. Of op het moment dat het scherm van mijn laptop vlak voor de uiterste thesisdeadline om nog steeds onverklaarbare redenen met een demonstratieve kraak spontaan in tweeën brak. Maar wat echte angst is heb ik pas ervaren bij de opening van de deuren op de eerste dag van de Huishoudbeurs, waar ik als nietsvermoedend beginnend hostessje met een schaal chocoladekoekjes vrolijk mijn opwachting maakte in het gangpad. Van de massarun aan kennelijk compleet uitgehongerde dames, mijn verpulverde voeten onder het gewicht van honderden volgestouwde trolly’s en de nog steeds zichtbare oorlogswonden ten gevolge van graaiende acrylnagels heb ik wekenlang moeten revalideren. Het overwinningsgevoel aan het einde van de dag toen ik de menigte met een gevaarlijk hoge bloedsuikerspiegel in hun sugar rush richting uitgang zag stuiteren maakte het de beproeving echter meer dan waard. Op naar de volgende beurs!

Hostess sale

Happy morning

3 feb

06:00. Het net iets te euforische deuntje van mijn wekker sleurt me weg uit een ongetwijfeld prettige droom. Ik schiet direct in de vijfde versnelling: vandaag een klus als hostess op een congres in het pittoreske Den Bosch op de planning. Tijdens de vluchtige zoektocht naar iets eetbaars in de koelkast overvalt me een vlaag van trots bij het aantreffen van de zelfgemaakte salade, bakjes gesneden fruit en halve liter kwark die ik gisteravond in een van mijn zeldzame heldere momenten heb voorbereid. Na mezelf stilzwijgend een schouderklopje te hebben gegeven voor deze sporadische vooruitziende blik trek ik een sprintje naar de tramhalte.

Hier aangekomen degradeert mijn actieve houding direct tot een staat van minimale hersenactiviteit die het midden houdt tussen slapen en waken (ik ben geen ochtendmens). Helaas ontwaak ik pas uit deze onachtzame gemoedstoestand als de tram al ruim een halve minuut voor mijn neus staat en aanstalten tot wegrijden maakt. In mijn daarop volgende woeste sprong wordt ruim 1/3 deel van mijn tasinhoud gelanceerd om in willekeurige opstelling binnen een omtrek van drie vierkante meter neer te strijken. Het trommeltje met mijn zorgvuldig bereide slaatje noch de bak kwark overleeft deze tragische valpartij. Tot mijn immense dankbaarheid blijft de dienstdoende trambestuurder wachten. Als ik mijn waardering voor dit heldhaftige optreden wil uitspreken doet hij onze nieuwbakken vriendschap onmiddelijk teniet door me harder dan noodzakelijk met een onvervalst Amsterdams accent toe te blèren: “Dat krijg je ervan als je ligt te slapen hè?! Daar rolt nog een Labello! RAAP NOU TOCH EERST JE PORTEMONNEE OP MEISJE!” Als ik na een minuut onbeholpen tijgeren onder toeziend oog van de inzittenden met het schaamrood op mijn kaken plaatsneem in de tram, stel ik mezelf gerust met de gedachte dat deze dag er alleen maar beter op kan worden. Na de overstap op de trein richting ‘Den Bosch bedenk ik echter net te laat dat inchecken er in de haast bij in geschoten is. Als klap op de vuurpijl word ik getrakteerd op gezelschap van een overbuurvrouw die het om 07:10 gepresteerd krijgt met een ontzagwekkend scala aan bijgeluiden een frikadel-speciaal weg te werken, alvorens mij en de rest van de coupé ondanks haar koptelefoon tot aan Utrecht Centraal deelgenoot te maken van haar voorliefde voor naamloze oude bubbling-hitjes.

Na een op zijn zachtst gezegd gedenkwaardige reis kom ik aan op locatie. Als ik de voordeur van het congrescentrum open word ik ontvangen door een gastvrouw met een enthousiaste groet, een vriendelijke glimlach en een kop koffie, die mijn toch enigszins aangetaste humeur als sneeuw voor de zon doen verdwijnen. Een sterk staaltje bewijsmateriaal van de kracht van een warm welkom, dat me motiveert om de gasten die over een halfuur hun intrede doen een soortgelijke ervaring mee te geven. Laat de dag maar komen!

Goede voornemens

19 jan

Goede voornemens

Het is een feit dat we onze omgeving af en toe een enigszins optimistische versie van onszelf voorschotelen. Zo post ik graag foto’s van mijn Atkins-proof spirulina-tarwegrassmoothie op Instagram (#healthybreakfast), waarbij de drie witte bammetjes met Nutella die ernaast liggen op mysterieuze wijze vaak net buiten beeld vallen. We laten ons allemaal wel eens van een iets te rooskleurige kant zien. Hiervoor is het begin van het nieuwe kalenderjaar het moment bij uitstek: de periode van de goede voornemens. Vaak wordt echter vergeten dat het aankaarten van persoonlijke verbeterpunten enige zelfreflectie vereist: een eigenschap waar bij velen, mezelf niet uitgezonderd, ruimte is voor verbetering.

Mijn goede voornemens zijn ieder jaar steevast hetzelfde: 4 kilo afvallen en het ontwikkelen van een meer proactieve studiehouding. Dat mijn dumbbells al ruim drie jaar in staat van ontbinding onder mijn bed liggen en het gereserveerde geld voor studieboeken meestal precies genoeg blijkt te zijn voor de must-have items van de Zara sale, vermeld ik er overigens doorgaans niet bij. De meer-studeren-minder-cheesecake doelstelling was dan ook mijn overtuigde antwoord op de vraag van een studievriend of ik er nog goede voornemens voor 2015 op nahield. Na een korte stilte kon ik een reactie van formaat in mijn zak steken. Ik citeer: “Zou je niet eerder eens iets doen aan je chagrijnige gezichtsuitdrukking?” Het moge duidelijk zijn dat mijn gewaardeerde werkgroepgenoot niet vooraan in de rij stond toen de tactvolle communicatievaardigheden werden uitgedeeld. Zijn opmerking zette me wel aan het denken. Terwijl ik in de overtuiging was dat anderen zich stuk staren op mijn kersverse kerstkilo’s of lichtelijk passieve studiementaliteit, werd een tikkeltje pijnlijk duidelijk dat een onbewuste uitstraling mij voor mijn omgeving veel meer kenmerkt.

Een wijze les voor zowel mijn privéleven als ook voor mijn werk als hostess: je bewust zijn van je uitstraling en van hoe je overkomt is bepalend, ook op minder alerte momenten bij een conferentie of een beurs. Dat is wat mensen – of het nu bezoekers, klanten of stuitend ongemanierde studiegenoten zijn – van je onthouden. Die kilo’s gaan eraf en die cum laude cijferlijst gaat er komen in 2015, maar dit jaar met een lach op mijn gezicht!

Goede voornemens

Onze nieuwe blogster Mari

16 jan

Met trots presenteren wij hierbij onze nieuwe blogster, Mari. Een chaotische en onhandige maar levenslustige Amsterdamse die zich naast haar master Corporate Communication voornamelijk bezighoudt met aanhoudende pogingen tot een gezondere levensstijl, de fysieke opvulling en financiële ondersteuning van verscheidene Amsterdamse horecagelegenheden en andere doelloze doch amusante activiteiten. Tevens staat ze regelmatig als hostess op beurzen en andere evenementen voor Holland Hostess Service. Wij kennen Mari als een knotsgekke maar o zo lieve en betrouwbare meid waar we ontzettend om moeten lachen.
“Naarmate de jaren vorderen heb ik geleerd dat gastvrijheid bestaat uit de wensen van de klant wat betreft uitstraling en imago aanvoelen en hier een eigen draai aan weten te geven, zodat elk hartelijk ontvangst een oprechte is. Het vinden van deze filosofie heeft echter wat tijd gevergd. Hoe vaak heb ik wel niet als beginnend gastvrouw op chique evenementen stijfjes en apathisch in het luchtledige staan turen, bang om een blunder te begaan. Tot de klant opmerkte dat enige vorm van enthousiasme geen overbodige luxe zou zijn, en ik ter compensatie de eerstvolgende ontstelde gast met een manisch fanatieke kreet begroette waar menig ambitieuze grungevocalist jaloers op zou zijn.
Nu, ruim vier jaar later, is van dit soort uitersten niet meer op dagelijkse basis sprake. Wel word ik net als ieder ander nog regelmatig geconfronteerd met eigenaardige, gênante of lachwekkende voorvallen, zowel op werkgebied als privé. Hier wijd ik af en toe een Facebook-post aan. Toen Holland Hostess Service me vroeg of ik er iets voor voelde ook hun online achterban eens in de zoveel tijd deelgenoot te maken van mijn belevenissen in de vorm van een blog, hoefde ik niet lang na te denken. En zo geschiedde. Veel leesplezier, jullie zullen regelmatig een leuke blog voorbij zien komen over mijn belevenissen!”

Mari

Fashionably late

14 nov Lippenstift auto HHS

Met mascara tussen pink en ringvinger van mijn linkerhand, lippenstift in de rechter en mijn toilettas tussen mijn benen, manoeuvreer ik langs de files. De ‘Whatsappende’ automobiliste naast me schrikt zich een hostess hoedje en trapt zo hard op de rem dat ik haar mandarijnen tegen de voorruit kapot zie klappen. Ik neem de tijd niet om ervan te genieten. Ook de vrachtwagenchauffeur voor me heeft weinig medelijden met me en schuift met een tergend langzaam tempo de afrit af. Alsof hij bestaat om me dwars te zitten. Ik zie hem niet, maar in gedachten hoor ik hem bulderen. Eigen schuld natuurlijk, maar gadver de gadver wat heb ik een hekel aan te laat komen. Gisterenavond was gewoon te gezellig, te nuttig en vooral te laat.

Lippenstift auto HHS

12 uur eerder …
Het congres waar ik de dag eerder met twee zakenrelaties, zoals ieder jaar, acte de présence gaf, was minimaal net zo spannend als de vorige edities. De sprekers waren vernieuwend en inspirerend en de interactie met ons, het publiek, in de zaal was buitengewoon goed op orde. Zelfs de netwerkborrel na afloop was van hoog niveau. Hoewel het speed daten op zichzelf niet nieuw voor me was, werd in deze vorm veel nadruk gelegd op de juiste matches. Die waren voorafgaand aan het event al vastgelegd via LinkedIn. We wisten dus wie we gingen ontmoeten en dat zorgde ervoor dat we beter waren voorbereid en de standaard tekstjes achterwege konden laten. Er werden al snel verdiepende vragen gesteld en afspraken gemaakt voor vervolgsessies. Zo gebeurde het dat ik een uur na de afsluiting van het officiële programma buiten stond te praten met mijn kompanen en twee jonge professionals die we hadden ontmoet. Een vlotte blonde styliste en een mannelijke Personal Assistant met een uitstraling die de nacht plotseling een stuk helderder maakte.

Opzij, opzij, opzij!
We praatten over saaie congressen, speed daten, kleding, en over tijd. Tijd die we allemaal tekort bleken te hebben. We waren het er over eens dat alles snel moet tegenwoordig. Concepten moeten morgen of liefst gisteren al af en er wordt steeds meer in 24 uur gepropt. Honderden voorbeelden flitsten voorbij en voor we het wisten was het opeens laat en koud en moesten mijn pumps echt eventjes uit. We besloten in de kroeg op de hoek nog een afzakkertje te nemen en konden maar niet besluiten welke de laatste zou zijn. Uiteindelijk stapte ik ruim, oké heel ruim na middernacht op mijn fiets. Onderweg bleef het zinnetje “het is beter te laat, dan lelijk aan te komen” maar door mijn hoofd spoken. De styliste had hem meerdere keren laten vallen. Ik moest er om lachen, vannacht dan. Want in ons werk is te laat komen gewoon geen optie.

Fashionably late klinkt natuurlijk best lekker en privé heb ik me er eerlijk gezegd wel eens schuldig aan gemaakt, maar niet, nee nooit in het werk. Extra tijd inruimen in elk onderdeel van het ochtendritueel, dat is onze standaard. En zo kun je een keertje extra snoozen, iets vergeten en weer terug moeten of een onverwachte file tegen komen. Gelukkig redt deze filosofie me ook vandaag weer. In de laatste kilometer minder ik nog wat vaart, berg mijn toiletspullen op en ga zoals altijd voor Elegantly Early.

Gast, doe even normaal!

4 sep

Gast, doe even normaal!

De hospitality branche wordt overspoeld met het woord gastvrijheid. Het wordt te pas en te onpas gebruikt in boekjes, websites en cursussen. Maar wat betekent het nou eigenlijk echt? Volgens Wikipedia staat het voor ‘het gebruik gastvrij te zijn, en ook het gastvrij handelen zelf, het ontvangen en onderhouden van gasten, bezoekers of vreemdelingen, in vrijheid en goede wil. Wanneer je die verklaring aanhoudt en waarom zouden we dat niet doen, dan valt mij vooral op dat het in vrijheid moet gebeuren. Met goede wil en niet alleen naar gasten en bezoekers, maar ook naar vreemdelingen. Gastvrij ben je dus niet omdat je aan het werk bent, maar gewoon omdat je vindt dat het hoort.

Ik zie, net als jij, gastvrijheid of het gebrek eraan, dagelijks in praktijk. Het is het opstaan in de tram voor een ouder iemand, de deur open houden voor degene die na jou naar binnen of naar buiten wil, of even ruimte laten voor een invoegende auto op de snelweg. Maar het gebeurt niet meer. We zijn teveel met onszelf bezig. Eerst ik en daarna zien we wel. Typisch iets van deze tijd dus eigenlijk? De jeugd heeft geen normen en waarden meer? Ha, nee hoor! Iedereen maakt zich er schuldig aan.

Bij de slager in de rij maak ik al jaren geen kans meer. De oude dametjes met volgepakte rollator lijken onschuldig, maar in praktijk zijn het militair getrainde sluipschutters. Met krakerige rug en dito stem schuiven ze behendig naar voren richting vitrine om in geveinsde onschuld hun bestelling te doen. De meeste huisvaders in vertwijfeling achterlatend. Maar er zijn zoveel meer voorbeelden. Al bellend afrekenen bij de kassa, niezen in je rechterhand en je auto parkeren op twee vakken tegelijk. Het ego viert hoogtij.

Ook tijdens de selectie middagen van Holland Hostess Service wordt sterk gelet op een gastvrije houding. En nog steeds worden we daarin verrast. Hostesses die met een stralende lach iedereen in de gang groeten, een kopje koffie meepakken voor een mede sollicitant of hun glas terugzetten in de keuken vallen positief op. Maar we zien helaas ook die andere types langskomen. Een mannelijke kandidaat belde laatst mobiel dat hij het pand niet kon vinden. Op zich geen groot probleem, maar de intake was al twintig minuten bezig. Toen we hem vriendelijk vertelden dat hij beter rechtsomkeert kon gaan, werd hij pislink. Om even later tegen de receptioniste de legendarische woorden te roepen: “Gast, doe even normaal!”

En dat in frustratie ge-uitte zinnetje blijft maar in mijn hoofd hangen. Gastvrijheid is niet eenrichtingsverkeer. Natuurlijk heeft winkelpersoneel de plicht je warm welkom te heten, uiteraard verwacht je vriendelijkheid van de gastvrouw en ja, ik vind het logisch dat een buschauffeur even wacht op een zwangere vrouw die komt aanhuppelen. Maar mogen we van de gast zelf ook verwachten dat hij weet wat gastvrijheid betekent? Mogen we onszelf op gastvrijheid aanspreken als we ergens te gast zijn? Dat je de kleding die je in de winkel bekijkt netjes teruglegt, in een restaurant je telefoon weglegt als de kelner wat uitlegt en dat je de buschauffeur bedankt wanneer je uitstapt? Dat zou toch mooi zijn, daar wordt je toch vrolijk van. Laten we elkaar overspoelen met gastvrijheid en dan niet met het woord.

Jaloers op haar?

7 jul

Na weken van rennen en vliegen had ik dit weekend gebombardeerd tot ‘me-time’. Ik was er aan toe. Even niets op de planning, de telefoon op stil, chips en chocola in huis en met een hele stapel bladen cocoonen op de bank. Ik houd er zo van. Binnen een paar uur was ik volledig op de hoogte van alle privé perikelen van de sterren, had ik minimaal drie keer zitten huilen na het lezen van de meest aangrijpende verhalen en had ik weer een waslijst aan tips voor huis, vakantie, mannen en m’n lijf. Zo las ik in de Margriet, ja echt waar, een artikel over haar. “Haar bezorgt ons af en toe best wat kopzorgen”, kopte de titel. Ga ik het kleuren? Wil ik het lang of kort? En hoe houd ik mijn haar gezond?

Zo leerde ik dat je voedingspatroon bepalend is voor de kwaliteit van je haar. Niet geheel verrassend, maar toch wel een goede reminder. Om je haar gezond te houden blijkt het belangrijk om o.a. vette vis en schaaldieren, gevogelte, groene groenten, zuivel, noten en volkoren producten te eten. Dinertjes bij de lokale sushi bar, hamburger menu’s, salades van de Albert Heijn en mijn geliefde chocolade stonden er tot mijn grote verdriet niet tussen. Niet dat ik die illusie had, maar als ik zie wat er doorgaans tijdens de drukke weken met hostess-klussen wordt gegeten, heb ik het idee dat niet iedereen optimaal bezig is. Ook ikzelf niet. En dan zeg ik het voorzichtig. En dat terwijl het haar, naast de visagie en kleding, toch een zeer belangrijk onderdeel van onze styling en uitstraling is.

Onze professionele haarstylistes besteden veel aandacht aan het kapsel tijdens opdrachten op beurzen en evenementen en dat is niet voor niets. Een verzorgde coupe straalt iets uit, is krachtig en kan zelfs thematisch worden ingezet. Hostesses met dof en futloos haar kunnen we dan ook niet gebruiken. En nee, dat betekent niet dat je perse lang haar moet hebben. Het blijkt zelfs dat de maximale lengte van je haar genetisch is bepaald. Net als de kleur en de structuur. Het gaat puur om de verzorging.

Binnen het ‘me-time’ weekend leek het me dus wel passend om eens extra uitgebreid mijn haar te verzorgen. Met veel pijn en moeite ben ik uiteindelijk van de bank gerold (het is een investering tenslotte) en heb ik het bad vol laten lopen. Echt iets voor haar, hoorde ik mijn vriendinnen in gedachten zeggen!

P.S. Wist je dat je ook haar kunt doneren aan de Haarstichting? Deze organisatie maakt er pruiken van voor minder bedeelde (kanker) patiënten. Vorige week doneerden meisjes van de Montesori school op IJburg hun staarten van minimaal 25cm. Een prachtig initiatief!

Klinkt als ….

17 jun

Met een ongecontroleerde armbeweging en een evenzo gracieuze duik door het bed grijp ik mijn telefoon. Daar gaat mijn ochtendje uitslapen. Na zes lange dagen op de zaak, twee netwerkborrels en een etentje met vage kennissen had ik gehoopt op iets meer rust op zondag. Het blijkt me niet gegund. De verveelde monotone vrouwenstem aan de andere kant van de lijn maakt mijn gemoedstoestand er niet beter op. “Ja, goedemoguh mevrouw, ik wil u graag de volgende aanbieding doen ….. .” Al in haar derde zin ben ik de draad kwijt om hem vervolgens nooit meer terug te vinden. Ik hoor nog net een licht geïrriteerde “nou bedankt dan” alvorens de  hoorn op de haak (of is dat heel ouderwets?) wordt gedrukt.

Wat is het toch dat sommige stemmen vanaf de eerste seconde niet bij je binnenkomen en andere je raken met de kracht van een vuistslag? En heeft iedereen dan hetzelfde gevoel bij een bepaalde stem?

Stem van hosts en hostesses belangrijk voor selectie.

Stem van hosts en hostesses belangrijk voor selectie.

Fran Drescher van tv serie The Nanny werd beroemd door haar irritante nasale stemgeluid en New Yorkse accent. Veel dames zwijmelen weg bij de stem van Nicolas Cage of Sean Connery. En wat dacht je van de stemmen van clown Bassie, Edwin Evers, Britt Dekker, Kim Holland, Eddy Murphy en Chris Rock? We hebben hier doorgaans een collectieve mening over.

In de selectie van hosts en hostesses komt de stem ook regelmatig naar voren. Na een groepsintake bespreken we met collega’s altijd wat ons is opgevallen en regelmatig komen opmerkingen over stem, accent en taalgebruik naar voren. Te schel, te zacht, te ordinair, plat Amsterdams of een zachte “g”, Noord-Hollands of Achterhoeks. Feit is dat het kan afleiden van de boodschap die we vertellen in ons werk. Maar het kan ook een meerwaarde geven. Een Amsterdamse die broodjes Van Dobben aanprijst blijft geweldig. Feit is dat zelfs de stem moet passen bij het product of bedrijf dat we vertegenwoordigen. Een aantrekkelijke stem is dus minimaal zo belangrijk als een aantrekkelijke kop.

Ik ben dus erg van het Algemeen Beschaafd Nederlands, ofwel ABN. Prima als je een accent hebt, want dat kan zeker zijn charme hebben, maar let alsjeblieft ook een beetje op je taalgebruik, je intonatie en je houding. Of klink ik nu echt als een zeur?

Wie de schoen past …..

16 mei

Het vlizo trapje was zoals verwacht een crime, zeker op kousen en binnen 3 treden heb ik dan ook al een ladder tussen mijn tenen. Ik schuif een paar dozen en ski’s aan de kant en worstel me in het halfdonker langs de rekken met winterkleding. Met mijn hak trap ik in een verroeste punaise en ik kan een vloek niet onderdrukken. Doorgaans gooit manlief de spullen naar zolder en vriendelijk genoeg haalt hij ze daar ook weer van terug. Helaas is ie er nu niet en moet ik zelf op zoek naar m’n donker groene pumps.

Ik rits een grote koffer open en graai tussen afgedragen juweeltjes in allerlei, toen nog trendy designs en kleuren. Een heel leven flitst aan me voorbij. Een veelvoud aan feesten, avondjes in de club, meetings en liefdes. Gelukkig hebben schoenen alleen een neus en geen ogen, alhoewel …. In, uiteraard, de laatste van de 4 koffers in de hoek vind ik ze. Hakken van een centimeter of twaalf met een zilveren zool. Ze zien er nog verrassend mooi uit, niet dat ik ze heel vaak heb gedragen moet ik eerlijk toegeven. Voorzichtig probeer ik mijn voet in het linker exemplaar te murwen, pfff dat valt niet bepaald mee. Hoe heb ik hier ooit ingepast, laat staan op kunnen lopen?

Image

Ik gniffel een beetje en denk aan al die keren dat ik pumps kocht voor de hostesses in mijn team. Dat ik ze advies geef over welke pumps te kopen voor de beurzen en congressen waarop ze moeten werken. Denk aan de pasvorm! Loop ze goed in! Neem niet te hoge hakken! Tien uur lang werken op pumps die knellen is voor niemand een pretje en houd dan maar eens die lach op je gezicht. Dat glazen muiltje bleef echt niet toevallig achter op de trappen van het paleis. Het arme kind had waarschijnlijk geen voeten meer over. Blijkbaar heb ik zelf niet echt geluisterd, laat staan geleerd. Zoals velen ben ik wederom ten prooi gevallen aan het “maar ze zijn wel heel mooi ……”-syndroom. Dat wordt dus een avondje doorbijten morgen.

Wie de schoen past, trekke hem aan.

 

Mag het ietsje meer zijn?

7 apr De balans bij goede hostesses
De balans bij goede hostesses

De balans in hospitality 

Voor de derde keer loop ik naar de grote spiegel in mijn badkamer toe. Op een of andere manier word ik er gewoon niet zo blij van vandaag. Mijn favo zwarte skinny jeans zitten me niet lekker, te strak, te in de weg, te irritant en dat mantelpakje heb ik gewoon even geen zin in. Op zich had ik graag die nieuwe blouse aangetrokken, maar ik kon me er gisterenavond, na een uitgebreid diner met vrienden, niet toe zetten de was in de droger te stoppen. Stom! Spijkerbroek met jasje dan maar, kleed in ieder geval lekker af. Over vijf minuten moet ik echt de deur uit. Snel een tosti, morgen begin ik wel met dat dieet.

Aan de andere kant van de stad stapt mijn collega in de auto, stralend als altijd. Ze ziet er geweldig uit met een glanzend zwart broekpak en een paar killer heels en ik besef me dat het met zo’n maatje 34-36 toch een stuk eenvoudiger lijkt om er top uit te zien. Onderweg ouwenelen we verder over kleding, diëten, sporten en uren voor de spiegel staan. We bespreken collega’s die het goed of iets minder goed doen en stijl iconen onder de BN-ers. In ons vakgebied zijn we gewoon veel met uiterlijk bezig en naast dat het essentieel is, is het eerlijk gezegd ook een dankbaar onderwerp.

Bij de ingang van het beursgebouw worden we vriendelijk maar zonder enthousiasme welkom geheten. We besluiten eerst even naar de informatiebalie te lopen voor een plattegrond. Nog voordat we echt in de buurt zijn, worden we door de dienstdoende jongedame toegelachen. Geen gemaakte lach, maar een oorverdovende smile die bijna de helft van de betreffende hostess haar gezicht inneemt. Ik schat haar maximaal 1.65m en minimaal een maatje 42. Geen standaard maat hostess dus.

Met een dosis enthousiasme waarmee je een kringgesprek op een verjaardag bij je ouders nog kunt opfleuren spreekt ze ons aan. “Een hele goedemorgen dames! Waarmee kan ik jullie van dienst zijn?” “We willen graag een plattegrond van de beurs”, geeft mijn collega enigszins beduusd aan. Ze duikt in de kast aan de zijkant, huppelt een rondje om de balie heen en overhandigt ons de plattegrond en een tasje met 2 flesjes water. “Als jullie geïnteresseerd zijn in de sieraden, dan zou ik je aanraden rechts te beginnen, maar als je wilt starten met een goede kop koffie …. Het is nu nog rustig op het terras op de eerste etage. De appeltaart moet je dan zeker niet laten staan.”

Wat een uitstraling en wat een energie had die tante, zeg ik. En op slag voel ik me lekkerder in mijn vel …. en spijkerbroek. Morgen geen dieet, maar gewoon iets leuks doen!