Tag Archives: congressen

Goede voornemens

19 jan

Goede voornemens

Het is een feit dat we onze omgeving af en toe een enigszins optimistische versie van onszelf voorschotelen. Zo post ik graag foto’s van mijn Atkins-proof spirulina-tarwegrassmoothie op Instagram (#healthybreakfast), waarbij de drie witte bammetjes met Nutella die ernaast liggen op mysterieuze wijze vaak net buiten beeld vallen. We laten ons allemaal wel eens van een iets te rooskleurige kant zien. Hiervoor is het begin van het nieuwe kalenderjaar het moment bij uitstek: de periode van de goede voornemens. Vaak wordt echter vergeten dat het aankaarten van persoonlijke verbeterpunten enige zelfreflectie vereist: een eigenschap waar bij velen, mezelf niet uitgezonderd, ruimte is voor verbetering.

Mijn goede voornemens zijn ieder jaar steevast hetzelfde: 4 kilo afvallen en het ontwikkelen van een meer proactieve studiehouding. Dat mijn dumbbells al ruim drie jaar in staat van ontbinding onder mijn bed liggen en het gereserveerde geld voor studieboeken meestal precies genoeg blijkt te zijn voor de must-have items van de Zara sale, vermeld ik er overigens doorgaans niet bij. De meer-studeren-minder-cheesecake doelstelling was dan ook mijn overtuigde antwoord op de vraag van een studievriend of ik er nog goede voornemens voor 2015 op nahield. Na een korte stilte kon ik een reactie van formaat in mijn zak steken. Ik citeer: “Zou je niet eerder eens iets doen aan je chagrijnige gezichtsuitdrukking?” Het moge duidelijk zijn dat mijn gewaardeerde werkgroepgenoot niet vooraan in de rij stond toen de tactvolle communicatievaardigheden werden uitgedeeld. Zijn opmerking zette me wel aan het denken. Terwijl ik in de overtuiging was dat anderen zich stuk staren op mijn kersverse kerstkilo’s of lichtelijk passieve studiementaliteit, werd een tikkeltje pijnlijk duidelijk dat een onbewuste uitstraling mij voor mijn omgeving veel meer kenmerkt.

Een wijze les voor zowel mijn privéleven als ook voor mijn werk als hostess: je bewust zijn van je uitstraling en van hoe je overkomt is bepalend, ook op minder alerte momenten bij een conferentie of een beurs. Dat is wat mensen – of het nu bezoekers, klanten of stuitend ongemanierde studiegenoten zijn – van je onthouden. Die kilo’s gaan eraf en die cum laude cijferlijst gaat er komen in 2015, maar dit jaar met een lach op mijn gezicht!

Goede voornemens

Advertenties

Wie de schoen past …..

16 mei

Het vlizo trapje was zoals verwacht een crime, zeker op kousen en binnen 3 treden heb ik dan ook al een ladder tussen mijn tenen. Ik schuif een paar dozen en ski’s aan de kant en worstel me in het halfdonker langs de rekken met winterkleding. Met mijn hak trap ik in een verroeste punaise en ik kan een vloek niet onderdrukken. Doorgaans gooit manlief de spullen naar zolder en vriendelijk genoeg haalt hij ze daar ook weer van terug. Helaas is ie er nu niet en moet ik zelf op zoek naar m’n donker groene pumps.

Ik rits een grote koffer open en graai tussen afgedragen juweeltjes in allerlei, toen nog trendy designs en kleuren. Een heel leven flitst aan me voorbij. Een veelvoud aan feesten, avondjes in de club, meetings en liefdes. Gelukkig hebben schoenen alleen een neus en geen ogen, alhoewel …. In, uiteraard, de laatste van de 4 koffers in de hoek vind ik ze. Hakken van een centimeter of twaalf met een zilveren zool. Ze zien er nog verrassend mooi uit, niet dat ik ze heel vaak heb gedragen moet ik eerlijk toegeven. Voorzichtig probeer ik mijn voet in het linker exemplaar te murwen, pfff dat valt niet bepaald mee. Hoe heb ik hier ooit ingepast, laat staan op kunnen lopen?

Image

Ik gniffel een beetje en denk aan al die keren dat ik pumps kocht voor de hostesses in mijn team. Dat ik ze advies geef over welke pumps te kopen voor de beurzen en congressen waarop ze moeten werken. Denk aan de pasvorm! Loop ze goed in! Neem niet te hoge hakken! Tien uur lang werken op pumps die knellen is voor niemand een pretje en houd dan maar eens die lach op je gezicht. Dat glazen muiltje bleef echt niet toevallig achter op de trappen van het paleis. Het arme kind had waarschijnlijk geen voeten meer over. Blijkbaar heb ik zelf niet echt geluisterd, laat staan geleerd. Zoals velen ben ik wederom ten prooi gevallen aan het “maar ze zijn wel heel mooi ……”-syndroom. Dat wordt dus een avondje doorbijten morgen.

Wie de schoen past, trekke hem aan.